Belá

De zaal wordt donker. En dan begint de muziek. Niet zomaar muziek, maar tonen die honderden jaren geleden al klonk in de velden van Hongarije en Roemenië. Muziek die mensen dansten bij vreugde en verdriet, bij de eerste sneeuw en de eerste bloem. Componist Béla Bartók luisterde naar die oude liedjes en schreef ze op.

Achter elke boom gaat een oud verhaal schuil: over een krekel die wil trouwen of een oude vrouw die zingt over hoe graag ze nog eens zou dansen een mooie jonge man. Ruik je al hoe de geur van aarde je neus binnen kronkelt?

Zangeres Lieselot De Wilde staat in het midden van de zaal en zingt alsof ze de seizoenen zelf is. Anne Niepolds accordeon speelt vrolijk en wild, zacht en stil. Rondom hen ademt een heel orkest mee: muzikanten die samen één grote klank maken, soms stormachtig en groot, dan weer fluisterend en teer, als het eerste zonlicht na een lange winter. Ondertussen tovert videokunstenaar Nele Fack het hele podium vol met levende beelden. Een bos met een berg en een kersenboom met een huis naast vol oude kamers en verborgen deuren. Ruik je al de geur van appeltaart tot boven op zolder?